Նա խաղաղ էր, ու հենց այդ խաղաղությունն էր մեզ իր կողքին պահում, լուռ էր, բայց այդ լռության մեջ հավերժ հասկանալու ու նվիրվելու ձայն կար։ Պապիկս լավ չէր լսում և դրա համար մայրս ու տատիկս հաճախ ասում էին, որ ես իր թարգմանիչն եմ և միակ մարդը, որի շրթունքներից արտահայտածը որոշ չափով պարզ էր՝ ես էի։ Ավելի ուշ ոգեշնչվեցի և սկսեցի ուսումնասիրել խուլ ու համրերի լեզուն. գուցե դեռ կարողանա՞մ օգնել մարդկանց հաղորդակցվել և ժպտալ այսպես։

- Պապի՜կ, գիտե՞ս էսօր հարյուր եմ ստացել։

- Յա, ազիզ, մալադեց։

Ինքը միշտ սպասում էր ինձ, սպասում էր գնահատականներիս, թե երբ եմ դասերս վերջացնելու, թե երբ է ինքը մեզ համար սուրճ պատրաստելու ու մեկ-մեկ էլ նեղանալու, որ մերժում ենք։ Սպասում էր եղբորս, մորաքրոջս, քեռուս, որ պետք է վերջապես հասնեն տուն ու ինքը տան շեմից դիմավորեր, որովհետև դա էինք հիշելու ու երանի տալու...